home loans
சில நேரங்களில் சில நியதிகள் PDF Print E-mail
Literatur - சிறுகதைகள்
Written by சந்திரா இரவீந்திரன்   
Thursday, 02 July 2009 22:23
"தேவன்... தேவன்"

´கேற்` வாயிலில் அவசரமான அழைப்புக் குரல் கேட்ட போது எட்டிப் பார்த்தேன். இரண்டு இளைஞர்கள் ´சைக்கிள்`களுடன் நின்றிருந்தார்கள். நான் தயங்கி ´கேற்` ஐ அண்மித்த போது,

"முகமத்.. இல்லை இல்லை... தேவன் நிற்கிறாரோ?" ஒருவன் தடுமாறிக் கேட்டான்.

"அவருக்குச் சரியான காய்ச்சல் தம்பி. டொக்டரிட்டைப் போய் மருந்து எடுத்துக் கொண்டு வந்து சாப்பிட்டிட்டு இப்பதான் நித்திரையாகினவன்..." நான் அவனை எழுப்ப மனமில்லாமல் கூறிய போது அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து யோசித்தார்கள். அவர்கள் வியர்வையில் தெப்பமாக நனைந்திருந்தார்கள். கால்கள் புழுதியில் தோய்ந்து வெளிறிப் போய்க் கிடந்தன. ஷேட் அதீத வேலையால் மிகவும் கசங்கிப் போயிருந்தது. இருவரும் சாரம் தான் அணிந் திருந்தனர். அவை சற்று முன்னர்தான் அழுக்காக்கப்பட்டவை போலத் தெரிந்தன.

"அக்கா கேக்கிறமெண்டு கோவியாதைங்கோ, ஒரு அவசரமான கதை. ஒருக்கால் எழுப்பி விடுங்கோ."

அவன் தன் தலையை ஒரு கையால் கோதிவிட்டவாறே சுற்று முற்றும் பார்த்துத் தயங்கினான். மற்றவன் அடிக்கடி வீதியின் இருபக்க எல்லைகளையும் நோட்டம் விட்ட வண்ணம் நின்றிருந்தான். நான் யோசித்தேன்.

"அக்கா, கெதியா...'" மற்றவன் பதற்றத்தோடு அவசரப் படுத்தினான்.

நான் உள்ளே நுழைந்து படுக்கையில் மல்லாக்காகக் கிடந்த தம்பியின் மார்பில் கையை வைத்துப் பார்த்தேன். அனல் வாடை வீசியது!

"தம்பி... இங்கை ஒருக்கால் கண்ணைத் திற" நான் அவனை மெல்லத் தட்டிய போது, அவன் திரும்பி ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொண்டான்.

´என்ன மாதிரி இருந்தவன்.... .....என்ன மாதிரிக் கொட்டுப்பட்டுப் போனான்! ஆனவாயிலை சாப்பிட்டிருக்க மாட்டான். பாவம்! சொகுசாய் வாழ்ந்தவன். சாப்பிடுற போது கூட கதிரைக்குத் தலையணை வைப்பான். அப்பிடிப்பட்டவன், எப்பிடி இரண்டு மாசமாய்... ...இரண்டு உடுப்புகளோடை...? அதுதான் அவனாலை தாங்க முடியேல்லை ஆக்கும்! சின்னப் பிள்ளைதானே... மீசை கூட அரும்பயில்லை! பதினைஞ்சு வயசு தானே!`

"தம்பி, உன்னட்டை ஆரோ ரெண்டு பெடியள் வந்திருக்கிறாங்கள். அவசரமாய் ஒரு கதையாம்...."பக்கம் - 3

நெற்றியைச் சுளித்தவன், மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். கண்கள் கோவைப் பழங்களாய் சிவந்திருந்தன.!

"ரெண்டு பெடியன்கள்....?" வார்த்தைகளை முடிக்காமல், அவன் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு எழுந்தான்.

"'கேற்´ றடியிலை உன்னைத்தான் காத்துக் கொண்டு நிற்கிறாங்கள்..." நான் கூறி முடிக்குமுன், வழுகிய சாரத்தை இழுத்துக் கட்டிக் கொண்டு ´கேற்` வாயிலை நோக்கி ஓடினான். வந்திருந்த இளைஞர்கள் அவனிடத்தில் மிக இரகசியமாக எவற்றையோ முணுமுணுப்பது எனக்குக் கேட்டது.

ஐந்து நிமிடங்களில் தம்பி உள்ளே வந்து ´ஷேட்` டை அணிந்து கொண்டு வெளியில் புறப்படத் தயாரானான். போகிறவனை பின்னால் அழைக்கக் கூடாது என்பதற்காக, நான் அவசரமாக அவனருகில் ஓடினேன்.

"தேவா, இந்தக் காய்ச்சலோட...!?...."
நான் அவனைத் தடுக்கும் நோக்குடன் கேள்விக்குறியோடு பார்த்தேன்.

"அக்கா, சும்மாயிருங்கோ, அம்மா குசினிக்குள்ளை தானே நிக்கிறா?.... அவவுக்குச் சத்தம் காட்டாதேங்கோ, நான் உதிலை போறதும் வாறதுமாய் வந்திடுவன்"

அவன் ´சாரத்தை´ மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு திரும்பினான்.

'உனக்கு இப்பவும் சரியாய்க் காய்ச்சல் காயுதடா! என்னெண்டாலும் தண்ணிக்குள்ளை மட்டும் இறங்கிப் போடாதை, பிறகு சன்னி ஆக்கிப்போடும்!"

நான் மீண்டும் ஒரு தடவை அவன் கழுத்தில் கையை வைத்துப் பார்த்தேன்.

"தேவன் கெதியா..." மீண்டும் அந்த இளைஞர்களில் ஒருவன் குரல் கொடுத்த போது,

"அக்கா, பிளீஸ்... கோவிக்காதைங்கோ" அவன் கன்னத்தைச் செல்லமாக அழுத்தி விட்டு ஓடி மறைந்தான். அவன் கைகள் பட்ட இடம் இன்னமும் சுடுவது போலவே இருந்தது.

`என்ன மாதிரி சொக்குப் பொடி போட்டிட்டு ஓடிறான்!?` எனக்கு ஆச்சரிய மாகவும் அதே வேளை வேதனையாகவும் இருந்தது.

இரண்டு மாதங்களிற்கு முன்னர், அவன் திடீரென்று எங்கோ தலைமறைவாகி விட்டபோது, வீட்டிலுள்ள அத்தனை பேரும் எவ்வளவு துடித்துப் போனோம்! பின்னர் ஒருநாள், கடைசித்தங்கை கடைக்குப்போகும் வழியில் தோள்ப்பையும் ஆளுமாக அவனைக் கண்டதாகச் சொன்ன போது நிறைய ஆத்திரப்பட்டோம். அப்போ தான் அவனது பாடசாலை நண்பர்கள் சொன்னார்கள்... முன்பு, அவன் பாடசாலை நேரங்களில், பாடசாலை மதிலால் பாய்ந்து வெளியேறி எங்கோ போய் வருவானாம். ஆனால், முன்பு நாங்கள் கேட்டபொழுது முற்று முழுதாக மறுத்து விட்டான்.

பின்னர், பாடசாலை உடையுடன் கடற்கரை வீதியில் நின்றதைக் கண்ட சிலர், அம்மாவிடம் மெலிதாக வினாவிய போது நாமனைவரும் அதிர்ந்து தான் போனோம். எனக்கு விளங்கி விட்டது அவன் இனிமேல் மனம் வைத்துப் படிக்க மாட்டான் என்று. அம்மா அவனை அடித்த போது அவன் அழவில்லை, மாறாகச் சிரித்தான். கொஞ்சக் காலத்திற்குள் அவன் நிறைய வித்தியாசமாகி விட்டான். குழந்தைப்பிள்ளை போல் அழுவதையே மறந்து விட்டான்.

அவன் தலைமறைவாகி இரண்டு மாதங்களின் பின்னர் வீட்டுக்கு வந்த போது உடலாலும் சரி, உள்ளத்தாலும் சரி உறுதியடைந்த தேவனாகவே காணப் பட்டான். அவன் எண்ணம், செயல் யாவும் ஒரே திசையில், ஒரே நோக்கிலேயே இருந்ததை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

இரண்டு நாட்கள் இரவுப் படுக்கைக்கு வரவில்லை. மூன்றாம் நாள் காய்ச்சலோடு வந்தான். ஆனால் முன்பு போல் அம்மாவின் மடியில் விழுந்து முனகுவதில்லை. எங்களிலிருந்து நிறையத் தூரம் விலகிவிட்ட மாதிரி கொஞ்சமும் ஒட்டிக் கொள்ளாமல் பாயை எடுத்துப் போட்டு, தன்பாட்டில் படுத்து விட்டான்! அந்தச் செயலும் நகர்வும் அம்மாவை மிகவும் வேதனைப் படுத்தியது.

"இவனுக்கு... வர வர பாசம் எண்டதே இல்லாமல் போச்சுது...'" என்று அம்மா வேதனைப்பட்ட போது நான் தான் அம்மாவை ஒருவாறு தேற்றினேன். இருந் தாலும் என்னைத் தேற்றிக் கொள்ள என்னால் முடியவில்லை.!

உடைகளைத் தோய்த்துத் தரும்படி கூடக் கேட்காமல், அழுக்கோடு அவன் அணிய ஆயத்தமான போது, நான் தான் பேசிவிட்டு, வாங்கித் தோய்த்துப் போட்டேன். நேரத்துக்கு நேரம் அலங்காரம் பண்ணி, ´சைக்கிளில்´ சுற்றித் திரிந்து கொண்டு இருந்தவன் இப்படி மாறிப்போனதென்னவோ கனவு மாதிரித்தான் இருக்கிறது!.

நேற்று முன்தினம் ´கொல்லுக் கொல்´ லென்று இருமிய போதும், அவன் எந்தவித ஆதரவையும் எம்மிடமிருந்து எதிர்பாக்கவில்லைப் போலும். மிகவும் சாதாரணமாக.... தானே தன் மார்பைக் கைகளால் நீவிவிட்டுக் கொண்டது இன்னமும் என் கண்களில் நிற்கிறது. இரவு "கால்கள் ரெண்டும் வலிக்கிறது" என்று அவன் வாய் விட்டுக் கூறிய போது, அம்மா கண்ணீர் சிந்தினா. நீண்ட மாதங்களின் பின்னர், அன்றுதான் அவனும் கண்கள் கலங்கினான்.

இன்று காலையில் கூட, காய்ச்சலோடு எங்கோ போய் விட்டு வந்து, அவன் இருமித் துப்பிய பொழுது இரத்தமும் வெளியில் வந்தது. அதைக் கண்டதில் எனது பாதிப்பை உணர்ந்த நான், அதுபற்றி அம்மாவிடம் எதுவும் சொல்லாமல் அவன் கைகளைப் பற்றி அழுதபொழுது, "உங்களுக்குப் பைத்தியம்! இந்தச் சின்ன விசயத்துக்கெல்லாம் அழுறீங்களே! எத்தனையோ பெரிய பிரச்சனைகளையெல்லாம் எதிர் நோக்க வேண்டியிருக்கிற நாங்கள், இந்தச் சின்னப் பிரச்சனைக்காகக் குழம்பிப் போயிடக் கூடாது"

அவன் தத்துவம் பேசுகிற மாதிரிப் பேசிய போது நான் எதுவுமே பேசமுடியாமல் அமைதியாகிப் போனேன். அவன் மனம் ஏதோ ஒரு வழியில் மிகவும் செப்பனிடப்பட்டு விட்டது என்பது மட்டும் எனக்கு நன்றாகப் புரிந்தது. டொக்டரிடம் போய் விட்டு வந்தவன், நெஞ்சில் சளி கூடிவிட்டதால் ஏற்பட்ட இரத்த வெளிப்பாடு பற்றி என்னிடம் விளக்கினான்.

மதியம், நான் சுடவைத்துக் கொடுத்த வெந்நீரை அசட்டை செய்துவிட்டு, நல்ல குளிர் நீரில் குளித்து விட்டு, எங்கோ வெளியில் போய் விட்டு வந்தான். எங்கள் புலம்பல்களின் விளைவாக, ஒரு நேரமாவது வீட்டில் வந்து அவன் சாப்பிடுவதே இப்போதைக்கு ஆறுதல்தான். இப்பவும் அநேகமாய் வந்திடுவான். அதுவரைக்கும் அம்மாவைச் சமாளிப்பதுதான் கடினம்! 'காய்ச்சலோடு அலைகிறானே...!` என்று புலம்புவா. அவனது மனப்போக்கும் சிந்தனையும் கஸ்டங்களும் எனக்குப் புரிகிறது. இருந்தாலும் அம்மாவின் மனம் பெற்ற மனம் இல்லையா?

அவவின் புலம்பலைத் தடுப்பது தான் பிரச்சனையாக இருக்கும்.

நான் திரும்பிய போது ´கேற்` வாயிலில் மணியோசை கேட்டது. அவசரமாக விரைந்தேன்.

"அக்கா, தேவன் இதை உங்களிட்டைக் குடுக்கச் சொல்லித் தந்து விட்டவர்" இளைஞன் ஒருவன் ஒரு மடித்த காகிதத் துண்டைத் தந்து விட்டு விரைந்து மறைந்தான். நான் ஆவல் மேலிட அதனை அவசரமாகப் பிரித்தேன்.

´அன்புள்ள அம்மா, குடும்பத்தார் அனைவருக்கும், நான் உங்களை விட்டு, வெகுதூரத்திற்குப் போகவேண்டிய நேரம் நெருங்கி விட்டது. நான் போகிறேன். என் காய்ச்சல் குணமாகி விடும். என் நண்பர்கள் எனக்குப்´பெற்றவர்கள்` மாதரியுந்தான்! எனவே பயப்படாதீர்கள். விரைவில், நாம் நமது சுதந்திர மண்ணில் சந்திப்போம். விடைபெறுகிறேன்.`

அன்புடன்
தேவன்.


நான் அதிர்ந்து, சிலையாகி... பின்னர், மெல்...ல மெல்லத் தெளிவாகி..., கண்களைத் துடைத்து விட்டுக் கடிதத்தை மடித்த போது, அம்மா சமையலறைக்குள் நின்றவாறே தேவனை அழைப்பது எனக்குக் கேட்கிறது.

- சந்திரா இரவீந்திரன்

பிரசுரம் - ஈழமுரசு, ஒக்டோபர், 1986
நிழல்கள் சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து
Last Updated on Monday, 03 November 2014 22:47